Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016

Όλη μέρα το μυαλό της ξέφευγε από εκεί που βρισκόταν μαζί με τους άλλους, σε άλλες σκέψεις δικές της που την απασχολούσαν από καιρό. Από τότε που άρχισε να βλέπει την πραγματικότητα και τον κόσμο γύρω της με άλλα μάτια. Με τα μάτια της ψυχής της... Αυτά που ήταν δύσκολο να βρει ίδια να την καταλαβαίνουν και όσα βρήκε ήταν λίγα. Σε κάθε της ευκαιρία της άρεσε να παρατηρεί τους ανθρώπους γύρω της. Ειδικά όταν βρισκόταν στο τρένο που πίστευε ό,τι οι ζωές ανθρώπων που συναντήθηκαν και ξαφνικά χάθηκαν μέσα σε μια στιγμή ήταν πιθανό να ξανασυναντηθούν κάποτε...Ο καθένας μας κουβαλάει μέσα του εμπειρίες και πολλές αναμνήσεις βαθιά ριζωμένες. Αυτά είναι που μας προκαλούν και ένα χαμόγελο στην άκρη των χειλιών, την λύπη που σκιαγραφείται στο πρόσωπο και ένα σωρό άλλες εκφράσεις του προσώπου ανάλογα με τις καταστάσεις που ζήσαμε και τα συναισθήματα που δημιουργήθηκαν. Έτσι, και εκείνη χθες. Δεν άντεξε. Προσπαθούσε να το κρατήσει μέσα της, ασχολιόταν με κάτι άλλο χαράζοντας το όνομα της στον βράχο με όση δύναμη κι αν είχε. Άλλα δεν τα κατάφερε. Την πήρε το παράπονο και ίσως και να ένιωσε καλύτερα. Ναι, μετά όλα έγιναν καλύτερα!
Καθώς γύριζε είχε αφεθεί στη θέα που απλωνόταν έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου με ένα τρυφερό αεράκι να την δροσίζει.., Τα χρώματα που είχαν δημιουργηθεί από την δύση του ηλίου ήταν μαγικά. Ξεκίναγε το μπλε της θάλασσας μετά ένα μοβ ανοιχτό, ύστερα το κόκκινο, το πορτοκαλί και τέλος το κίτρινο να συναντάει το γαλάζιο του ουρανού. Ήξερε ό,τι μια ματιά της εκεί έφτανε για να ξανααντλήσει όλη την δύναμη που έκρυβε βαθιά μέσα της, για να συνεχίσει την ζωή της με ό,τι καλό ή κακό θα 'ρθόταν.. Αν καταγράφαμε τις σκέψεις και τις λέξεις που πέρασαν από το μυαλό μας ακριβώς εκείνη την στιγμή που αντικρίζαμε μια εικόνα ή βιώναμε μια κατάσταση, τότε ήταν που θα γεννιόνταν και τα πιο ωραία λόγια... Λόγια βγαλμένα κατευθείαν από την ψυχή χωρίς την παραμικρή επεξεργασία...

Σε κάθε τραγούδι που ακούω
Σε κάθε εικόνα που αντικρίζω
Σε κάθε στιγμή που ζω
Στην θάλασσα όταν χάνομαι
και στον ουρανό όταν πετάω
Εσύ εκεί υπάρχεις...

Ξαπλωμένη σ' ένα βράχο κοιτώντας τ' αστέρια...
3
Δισεκατομμύρια φωτάκια σκόρπια μεταξύ τους, άλλα περισσότερα φωτεινά και άλλα λιγότερο...
Πάντα ξεχωρίζει ένα!!!
Το πιο λαμπερό από όλα, που λένε ότι είναι το πρώτο που φάνηκε στον ουρανό...
Έτσι τα παρατηρείς χωρίς να προσπαθείς να δώσεις κάποια εξήγηση...
Απλά αναρωτιέσαι..¨Είναι άραγε ήλιοι που φωτίζουν τους πλανήτες? ή Μήπως οι ψυχές εκείνων που έχουν φύγει από κοντά μας και συνεχίζουν ακόμα να μας φωτίζουν?¨
Και ξαφνικά μες την απόλυτη ηρεμία των σκέψεων μου, καθώς κοιτάζω αυτή τη μαγεία...
Φωνάζω στον εαυτό μου¨Πέφτει ένα αστέρι!Κάνε μια ευχή!¨
Η ευχή μου εύχομαι να πραγματοποιηθεί...
¨Να είμαστε όλοι καλά και τυχεροί να ξαναδούμε αυτό το θέαμα!¨
Μαύρο Πέπλο
"Η νύχτα πάλι έριξε το μαύρο της το πέπλο
και όπως κάθομαι μονάχη,
το φεγγάρι βλέπω...
Σαν να κατέβηκε απόψε και να έκατσε δίπλα μου,
άρχισε να με παρηγορεί και να μοιράζεται την πίκρα μου!
Λυπάται που με βλέπει πάλι μόνη
άλλο ένα βράδυ να παλεύω με τον πόνο...
Και καθώς ένα αστέρι πέφτει σιγά-σιγά
από των ματιών την άκρη νιώθω ένα δάκρυ ν'αργοκυλά
και όπως γυρίζω να σταματήσω τη σταγόνα
βλέπω να καθρεφτίζεται πάνω της η δική σου εικόνα...
Όλα απόψε σε θυμίζουν,τα μάτια μου με σένα πλημμυρίζουν
δεν ξέρω που γυρνάς,πως περνάς αλλά πως ακόμα με πονάς!
Αναρωτιέμαι αν σου ζήτησα πολλά,αν ήταν όνειρα τρελά,μακρινά
ή μήπως η καρδιά μου είναι τρελή που ακόμα την παιδεύει η δικιά σου η μορφή...
Και καθώς η νύχτα περνά και τα λάθη σου μετρά,το μυαλό μου σταματά
και με τις αναμνήσεις συντροφιά,ζητώ τη δικιά σου αγκαλιά,
μα εσύ δεν είσαι πουθενά,παντού κυριαρχεί η μοναξιά μέσα στη βουβή βραδιά.."

"Άλλο ένα βράδυ,πυκνό σκοτάδι,λείπεις εσύ,
που είσαι η ζωή μου η μισή...
Και είμαι μόνη,παρέα μου ο πόνος,
και ξάφνου εκεί,μες τη σιωπή,
έρχεσαι μπροστά μου...
Άχ γλυκέ μου και σε αγγίζω,
σαστίζω και σε φιλώ
και σου μιλώ...
Μα αυτό είναι ψέμα,μια αυταπάτη,
όνειρο είναι και μια απάτη...
Ποτέ δεν θα'ρθεις,ποτέ,ποτέ..."


Να ξέρεις πως καμία μέρα δεν είναι όμοια με την άλλη και πως κάθε πρωινό έχει το ξεχωριστό του θαύμα,τη μαγική στιγμή του όπου οι γέρικοι κόσμοι καταρρέουν και ξεπροβάλλουν καινούργιοι αστερισμοί... P.Coelho